๑๐๓ 

 

ศรัทธาตัวผู้พูด บุคลิกภาพ ได้แก่ รูปร่าง หน้าตา ท่าทาง การยืน การนั่ง การเดิน ใบหน้าที่

ยิ้มแย้ม ตลอดจนอากัปกิริยาที่แสดงออกในขณะที่พูด ผู้พูดที่ดี จ้องมีบุคลิกภาพที่ดี อารมณ์ดี

ร่าเริง แจ่มใส มีความกระฉับกระเฉง มีท่ายืน นั่ง เดิน ในขณะที่พูดอย่างเหมาะสมด้วย

(๒) มีความเชื่อมั่นในตนเองดี ผู้พูดจะต้องเตรียมล่วงหน้า ฝึกซ้อมการพูดให้

คล่อง สามารถจดจำเรื่องราวที่พูดได้ ควบคุมอารมณ์ได้ ไม่ตื่นเต้น  ประหม่า หรือลุกลี้ลุกลน

รีบร้อนจนทำให้เสียบุคลิก

(๓) พูดให้ตรงประเด็น พูดในเรื่องที่กำหนดไว้ ไม่นอกเรื่อง พูดอย่างมีจุดมุ่งหมาย

มุ่งให้ผู้ฟังฟังแล้วเข้าใจ ตรงตามวัตถุประสงค์ที่ผู้พูดต้องการ

(๔) ต้องใช้ภาษาที่เหมาะสมกับระดับผู้ฟัง ตามปกตินิยมใช้ภาษาธรรมดา

ง่ายๆ สุภาพ สั้นๆ กะทัดรัด สื่อความเข้าใจได้ง่าย หลีกเลี่ยงสำนวน โลดโผน ศัพท์เทคนิค

หรือสำนวนที่ไม่ได้มาตรฐาน

(๕) ต้องคำนึงถึงผู้ฟัง ผู้พูดต้องพิจารณาเลือกใช้คำที่ถูกต้องเหมาะสม

กับกาลเทศะและบุคคล เพื่อแสดงถึงความมีมารยาทดีและให้เกียรติผู้ฟัง

 

มารยาทการพูด

 

มารยาทการพูดที่ดีควรปฏิบัติ มีดังนี้

-         ใช้คำทักทายผู้ฟังให้ถูกต้อง เหมาะสมตามสถานภาพผู้ฟัง เช่น สวัสดี / เรียน

กราบเรียน / ขอประทานกราบเรียน

-         ใช้คำพูดที่แสดงถึงความมีมารยาทอยู่เสมอ เช่น ขอโทษ ขอบใจ ขอบคุณ

-         ใช้คำพูดที่สุภาพ ให้เกียรติผู้ฟัง ไม่ใช้เสียงดุดัน หยาบคาย

-         ไม่พูดยกตนข่มท่าน คุยโอ้อวดว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น

-         ไม่ชิงพูด แย่งพูดก่อนคนอื่น หรือผูกขาดการพูดเพียงคนเดียว

-         ไม่พูดยืดยาว นอกประเด็น พูดวกวนซ้ำซากน่าเบื่อ

-         ไม่พูดเสียงห้วนๆ สั้นๆ ตามอารมณ์

-         ไม่พูดหยาบคาย ใช้คำต่ำไม่เหมาะสม

-         ไม่โต้เถียง คัดค้านอย่างไม่มีเหตุผล